เริ่มต้นปีมะโรง 2555 วันอาทิตย์ที่ 8 ม.ค. กับทัวร์ ขสมก. ครั้งนี้ รตจิตรจ่าย 499 บาท ไปทัวร์นครราชสีมา หรือ โคราช รตจิตรไปขึ้นรถที่ท่ารถเมล์ – อู่วัดม่วง บางแค ซึ่งอยู่ริมถนนเพชรเกษมเลย แต่รถ taxi ชอบขับเข้าซอยอยู่บ่อย ๆ ถ้าจะให้รตจิตรประเมินทัวร์โคราชกับขสมก. ในครั้งนี้ถือว่าไม่ค่อยดีเท่าไร เพราะ
1. ไม่เป็นไปตามรายการทัวร์ที่จองหรือประชาสัมพันธ์ไว้
2. มีการเปลี่ยนแปลงโปรแกรมระหว่างทางที่ไปเที่ยว
3. ไม่รักษาเวลาเท่าที่ควร ถ้าเปรียบเทียบกับทัวร์ขสมก. อื่น หรือครั้งก่อน ๆ

ตาม plan ทัวร์โคราชกับ ขสมก. ครั้งนี้ต้องไปถึง 5 วัด แต่ความจริงไปไม่ได้ตาม plan คือไปได้แค่ 3 วัด เพราะออกช้าไป 40 นาที และลูกทัวร์มักจะ late กันทุกวัด เช่น ที่วัดหลวงพ่อโต มาขึ้นรถสายกว่าที่นัดกันถึง 50 นาที และวัดบ้านไร่ก็ late ไปอีก 30-35 นาที จนวัดสุดท้ายคือวัดถ้ำเขาแก้ว late ไปถึง 35-40 นาที เพราะรู้แน่ชัดแล้วว่าไม่มีทางไปวัดอื่นได้อีก มืดค่ำเสียก่อน รวมถึงตอนที่ขสมก. ใจดีแวะให้พวกเรามีโอกาสไหว้อนุเสาวรีย์ย่าโม เพราะครั้งแรกตั้งใจจะไปวัดศาลาลอย หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดย่าโม แทนวัดบ้านไร่ ซึ่งอยู่กันคนละทาง แต่เผอิญได้ข่าวว่ามีงานที่วัดศาลาลอย เกรงว่าจะจอดรถไม่สะดวก จึงแวะให้พวกเรามีโอกาสสักการะอนุเสาวรีย์ย่าโมกันแทน ลองมาดูโปรแกรมทัวร์กันค่ะ
- วัดหลวงพ่อโต (วัดสรพงษ์)
- วัดบ้านไร่ (วัดหลวงพ่อคูณ)
- วัดถ้ำเขาแก้ว
- วัดถ้ำไก่แก้ว ( ไปไม่ทันค่ะ )
- วัดเทพพิทักษ์ ( ไปไม่ทันค่ะ )

ก่อนจะไปถึงเป้าหมายแห่งแรก ขสมก. ได้แวะที่ ตลาดบ้านสวน 2 รตจิตรเลือกทานข้าวต้มเลือดหมู คนขายส่วนใหญ่มีแต่คนกระเหรี่ยง รตจิตรยังได้ซื้อขนมกง ขนมอร๋อย อร่อย ชื่อดังอยุธยา ที่ร้านขนมไทย 3 ถุงแค่ 100 บาทเอง ป้าที่ขายใจดีจัง พอขอถ่ายรูป ยังแถมให้เพิ่มอีก พออิ่มก็เริ่มออกเดินทางไปวัดหลวงพ่อโต ทันที

ขากลับจากโคราช มากรุงเทพ ฯ
คุณไพฑูรย์ สำราญ ก็ปฏิบัติหน้าที่ PR ของขสมก. เหมือนเดิม ไม่ค่อยยอมให้พวกเราได้นอนพักผ่อน แต่ให้หัวเราะแทน รตจิตรคิดว่า PR คนนี้คงต้องการให้พวกเราได้หัวเราะ อายุก็จะยืนยาวขึ้น ขสมก.ก็จะได้มีลูกค้าทัวร์ไปตลอดกาล ทำนองนี้ 5555

วันนี้รตจิตรก็ขอจบรายงานทัวร์โคราช กับขสมก. เพียงเท่านี้ โดยหวังว่าทัวร์โคราชกับขสมก. ซึ่งเป็นครั้งแรกนี้ จะเป็นประสพการณ์ให้ขสมก. ได้ปรับปรุงทัวร์โคราชครั้งต่อ ๆ ไป และหากรตจิตรมีโอกาสไปไหว้รอยพระพุทธบาท ที่เขาคิชฌกูฏ ซึ่งน่าจะเปิดให้ขึ้นนมัสการตั้งแต่วันที่ 24 ม.ค. – 24 มี.ค. ก็จะมาเล่าเรื่องให้ฟังจ๊ะ….สวัสดี

ปล. ไปทัวร์งวดนี้ได้เลขเด็ดอีกแล้วคือ 29 หรือ เลข 9 จำนวน 2 ตัวนั่นเอง แต่ปรากฏว่าเลขท้าย 2 ตัว งวดวันที่ 16 ม.ค. 2555 ออก 81

อ่านบทความที่เกี่ยวข้อง
♦ โคราช – อนุเสาวรีย์ท้าวสุรนารี ( ย่าโม )
♦ โคราช – วัดบ้านไร่ (วัดหลวงพ่อคูณ)
♦ โคราช – วัดถ้ำเขาแก้ว
♦ โคราช – วัดหลวงพ่อโต พรหมรังสี (วัดสรพงษ์)</a

เนื่องจากมีการเปลี่ยนแปลงโปรแกรมทัวร์ คือครั้งแรกจะไม่ไปวัดบ้านไร่ แต่ไปวัดย่าโม หรือวัดศาลาลอยแทน พอไม่ไปวัดศาลาลอย คุณสมศักดิ์ พนักงานขับรถขสมก. สาย 79 เจ้าเก่า ก็เลยใจดีขับรถพาพวกเรามาที่อนุเสาวรีย์ย่าโมแทน ตามความเชื่อ นอกจากไหว้ย่าโมแล้ว ถ้าได้ลอดซุ้มประตูด้วยจะได้มาโคราชอีกแน่ หรือถ้าเป็นผู้ชายก็อาจจะได้แต่งกับสาวโคราช ก็เลยทำให้ผู้ชายในรถบางคนรีบวิ่งไปลอดซุ้มประตู ความจริง รตจิตรก็คิดว่าสาวโคราชน่ารัก มีเพื่อนเป็นคนโคราชเช่นกัน และสาวอีกคนที่อยู่ห้องทำงานเดียวกัน รตจิตรรู้จักและทำงานร่วมกันมาเกือบ 10 ปีแล้ว ยอมรับว่าน่ารักเช่นกัน ทั้งนิสัย หน้าตา และรูปร่าง เป็นต้น

โดยส่วนตัวรตจิตร ไม่เคยลอดซุ้มประตูเลย แต่กลับโชคดีมีโอกาสมาโคราช หลายครั้งแล้ว ไม่ว่าสมัยทำงานอยู่ฝ่ายตรวจสอบ กลุ่มบริษัท เจริญโภคภัณฑ์ หรือขับรถมาเอง หรือมากับทัวร์ เป็นต้น จึงคิดว่าไม่ค่อยเกี่ยวกับการลอดซุ้มประตูหรือไม่ แต่อยู่ที่โอกาสของแต่ละคนมากกว่า ที่สำคัญรตจิตรเอง ก็รู้สึกรักและเคารพย่าโมมากอยู่เหมือนชาวโคราชคนหนึ่งเช่นกัน

อย่างไรก็ตามหากเราไม่สะดวกจะเข้าเมืองเพื่อมาไหว้อนุเสาวรีย์ย่าโม ในเมืองที่นี่ ก็สามารถแวะที่ลำตะคองได้ สวยด้วยนะ ขับรถจากกรุงเทพ ฯ ก่อนถึงวัดหลวงพ่อโต พรหมรังสี

อ่านบทความที่เกี่ยวข้อง
♦ ทัวร์นครราชสีมา – โคราช – กับขสมก.
♦ โคราช – วัดบ้านไร่ (วัดหลวงพ่อคูณ)
♦ โคราช – วัดถ้ำเขาแก้ว
♦ โคราช – วัดหลวงพ่อโต พรหมรังสี (วัดสรพงษ์)

วัดนี้ถือเป็นวัดที่สวยแห่งหนึ่งของโคราช วันที่ไปกับทัวร์ขสมก. แม้หลวงพ่อคูณไม่อยู่ แต่รตจิตรก็ยังมีโอกาสได้ทำสังฆทาน พอดีมีชาวบ้าน 2-3 กลุ่ม นั่งรออยู่กำลังจะเริ่มรับศีลพอดิบพอดี ทำให้รตจิตรมีเวลาเก็บความสวยมาฝากเพื่อน ๆ มากหน่อย และอีกไม่นาน คนไทยคงได้เห็นวิหารใหม่ครึ่งทรงกลมที่ยิ่งใหญ่มากของวัดบ้านไร่ซึ่งกำลังสร้างอยู่เสร็จประมาณ 70-80% นอกจากนี้ยังได้ฝากหนังสือการ์ตูนนิยาย 2 ภาษาไว้กับพระเพื่อฝากให้โรงเรียนวัดบ้านไร่ด้วย

ที่ วัดบ้านไร่ มีถังน้ำมนต์ที่ปลุกเสกแล้วใหญ่มาก โดยออกมาจากสัตว์มงคลประจำปีเกิด ชวด ฉลู ขาน เถาะ มะโรง มะเส็ง มะเมีย มะแม วอก ระกา จอ กุน ชาวบ้านอาจใช้วิธีทำบุญ เอาขวดน้ำมนต์ของวัด ขวดละ 20 บาทเพื่อลองน้ำมนต์ตามปีเกิด หรือใครจะเตรียมขวด หรือถุงพลาสติกจากบ้านไปก็ได้นะ อย่างรตจิตรก็มีขวดสำหรับใส่น้ำมนต์ประจำอยู่แล้ว เพราะไปทำบุญตามวัดต่าง ๆ อยู่เป็นนิจ

อ่านบทความที่เกี่ยวข้อง
♦ ทัวร์นครราชสีมา – โคราช – กับขสมก.
♦ โคราช – อนุเสาวรีย์ท้าวสุรนารี ( ย่าโม )
♦ โคราช – วัดถ้ำเขาแก้ว
♦ โคราช – วัดหลวงพ่อโต พรหมรังสี (วัดสรพงษ์)

ทัวร์ขสมก. มาถึงวัดนี้ประมาณ 18.00 น. คือเริ่มจะมืด รตจิตรเตรียมชุดสังฆทานไว้ถวายวัดนี้อีกชุด พร้อมหนังสือการ์ตูน นิยาย 2 ภาษา ฝากพระอาวุโสรูปหนึ่ง เพื่อให้กับโรงเรียนที่อยู่ใกล้ ๆ วัดถ้ำเขาแก้ว แม้ว่าจะเริ่มมืด เรื่องที่รตจิตรรู้คือ บางวัดถือว่ารับสังฆทานได้ถึงแค่ 16.00 น. บางวัดได้ถึง 18.00 น. ถ้าไม่มืด

ระยะทางกว่าจะมาถึงวัดถ้ำเขาแก้วค่อนข้างไกล คุณไพฑูรย์ – PR ประจำรถ และคุณสมศักดิ์ chauffeur ของพวกเรา ก็ให้แวะซื้อข้าวโพดต้มที่ว่าหอมหวานอร่อย แต่รตจิตรทานแล้วก็คิดว่าพอ ๆ ในกรุงเทพ ฯ และแพงเหมือนกันด้วย!

ตลอดทางก่อนจะถึง วัดถ้ำเขาแก้ว หาปั๊มน้ำมันค่อนข้างยาก ดังนั้นเมื่อมาถึงวัด หลายต่อหลายคนตรงรี่ไปเข้าห้องน้ำ แต่รตจิตรขอถวายสังฆทานก่อน พร้อมกราบไหว้พระพุทธรูปในถ้ำซึ่งสวยมาก ๆ แต่เสียดายเจ้าอาวาสไม่น่าสูบบุหรี่ในถ้ำเลย เพราะอากาศค่อนข้างน้อย ในขณะที่คนค่อนข้างมาก รตจิตรจึงรีบไหว้และถ่ายรูปอย่างรวดเร็วเพื่อมาสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอกจะดีกว่า

ขอเตือน ให้ระวังเรื่องการเข้าห้องน้ำช่วงมืดค่ำที่วัดนี้ เนื่องจากรตจิตรเจอมากับตัวเอง น่ากลัวชะมัดจนรตจิตรต้องร้องตะโกนเสียงดังให้คนช่วย เพราะห้องน้ำห้องแรกที่เห็นตรงหน้าตอนเดินเข้าวัด กลอนประตูปิดยากมาก ทำให้รตจิตรต้องดันเข้าไปอย่างแรง แต่พอจะเปิด กลับเปิดไม่ได้เลย แม้จะใช้แรงเท่าไรก็เปิดไม่ได้ กำแพงห้องน้ำก็สูง สุดท้ายต้องกดดันประตูให้มากที่สุด จึงจะดันกลอนออกได้ มือทั้งเจ็บ ทั้งแดง….. โอ้ว เซ็งเป็ด!

อ่านบทความที่เกี่ยวข้อง
♦ ทัวร์นครราชสีมา – โคราช – กับขสมก.
♦ โคราช – อนุเสาวรีย์ท้าวสุรนารี ( ย่าโม )
♦ โคราช – วัดบ้านไร่ (วัดหลวงพ่อคูณ)
♦ โคราช – วัดหลวงพ่อโต พรหมรังสี (วัดสรพงษ์)

ความจริง รตจิตรคิดว่าไม่ใช่วัดค่ะ แต่เป็นอุทยานมูลนิธิสมเด็จพุฒาจารย์ (โต) เสียมากกว่า ถ้าไปวันอาทิตย์ก็จะพบพระเอกรุ่นเก๋าอย่างคุณสรพงษ์เป็นประจำ ชาวบ้านก็เรียกกันติดปากว่าวัดสรพงษ์ ข้อมูลตาม website ค่อนข้างมาก รตจิตรจึงขอเขียนแค่สั้น ๆ รตจิตรมาที่นี่ครั้งที่ 3 แล้ว แต่ไม่เข้าใจอย่างนึงว่า ทำไมสถานที่แต่ละแห่งที่ไปสักการะหลวงพ่อโต นิยมสร้างแคบ ๆ ให้ดูหลวงพ่อโตยิ่งใหญ่โตขึ้น หรือดูบริเวณรอบ ๆ คับแคบไปถนัดตา รตจิตรไปกี่ครั้งก็ต้องถ่ายรูป Reflection สะท้อนกับน้ำสวยงามจัง วันนี้มีรถบัสทัวร์มาเป็นจำนวนมากเพราะยังอยู่ในช่วงเทศกาลปีใหม่

จากนั้นก็เดินไปที่โรงทาน เป็นประจำที่คนส่วนมากต้องมาแวะทานก๊วยเตี๋ยวราดหน้าหมู และขนมหวานเฉาก๊วยน้ำแดง แต่วันนี้หลายคนคิดเหมือนรตจิตรว่า ราดหน้าไม่ค่อยอร่อย ขนาดหิวนะ เพราะผักคะน้าแก่เกินไป มีแต่เสี้ยน และต้มเร็วเกินทำให้ผักแข็ง ตลอดจนน้ำราดหน้าก็มีกลิ่นคลอรีน ส่วนเฉาก๊วยน้ำแดง ยังคงอร่อยและหอมหวานเช่นเคย อดไม่ได้ที่ต้องเบิ้ล 2 ถ้วยค่ะ ทั้ง ๆ ที่ครั้งแรกตั้งใจจะงดน้ำตาล…

อ่านบทความที่เกี่ยวข้อง
♦ ทัวร์นครราชสีมา – โคราช – กับขสมก.
♦ โคราช – อนุเสาวรีย์ท้าวสุรนารี ( ย่าโม )
♦ โคราช – วัดบ้านไร่ (วัดหลวงพ่อคูณ)
♦ โคราช – วัดถ้ำเขาแก้ว

หลังจากที่น้ำท่วมบ้านที่กรุงเทพ รตจิตรและครอบครัวได้ที่พักอยู่ชั้น 2 ทำให้เวลาพาหมาไปฉี่อึค่อนข้างลำบากเพราะ การขึ้น-ลงบันไดถึงครั้งละ 15 ขั้น และบางครั้งก็ต้องตกบันไดเพราะขาอ่อนแรง เป็นต้น ในขณะที่อยู่ที่บ้าน สุนัขสามารถฉี่อึได้ตามสบาย หากอยู่ในบ้าน และจำเป็นต้องออกไปทำธุรกิจส่วนตัว เธอก็สามารถขึ้นลงบันไดแค่ 2-3 ขั้นเอง สรุปหมาลำบากขึ้น

หลังจากเหตุการณ์เหล่านี้ พฤติกรรมฉี่อึของหมาเปลี่ยนไป จากปกติที่อยู่บ้านที่จะฉี่วันละ 3 ครั้ง และอึวันละ 3 ครั้งเช่นกัน แต่มาอยูที่เพชร กลับฉี่ เหลือวันละ 1-2 ครั้งคือ 2 วันจะฉี่ 3 ครั้งเพราะขึ้นลงจากที่พักค่อนข้างยาก และอาจจะอึวันเว้นวัน เป็นต้น

หมาของรตจิตรกลายเป็นหมาเจ้าถิ่นแทน เมื่อก่อนตอนรตจิตร พาหมามาเล่นน้ำทะเลที่หาดเจ้าสำราญ และแหลมปากเบี้ยทุกครั้ง เราจะกลัวหมาเจ้าถิ่น โดยเฉพาะตอนมาเป็นฝูง แต่ ณ วันนี้ภาพที่เห็นที่หาด คือมีแต่ชาวกทม. พาหมามาเที่ยวเต็มไปหมด ถ้าไม่นับ Golden Retriever แล้ว หมาตัวที่ใหญ่ก็คือหมาของรตจิตรนั่นเอง และเนื่องจากพาหมาเที่ยวบ่อยตั้งแต่วันที่ 30 ต.ค. จนเขาคิดว่าครอบครัวของรตจิตรย้ายบ้าน และที่นี่คือบ้านของพวกเรา หรือถิ่นของเขาเสียแล้ว

การกินอาหารที่หลากหลายตอนอยู่ที่บ้าน และมักเป็นอาหารที่ทำให้กิน กลับกลายเป็นกินอาหารซ้ำ ๆ และซื้อให้กินตลอด จากการกินใบกระเพราอยู่บ่อย ๆ ต่อสัปดาห์ กลายเป็นกินแต่เนื้อสัตว์ 100% เหมือนหมาตัวอื่น ๆ แล้ว

หมาเคยอยู่อากาศที่โปร่ง ต้องมาอยู่ในห้องที่ร้อนอบอ้าว เพราะแม่ของ่รตจิตรไม่ค่อยยอมให้เปิดแอร์ วัน ๆ หนึ่งจึงต้องพาออกมานั่งที่ระเบียงของส่วนรวมของที่พัก

จากหาดเจ้าสำราญไปทำงานที่พุทธมณฑลสาย 5
(ใช้เวลา 4 ช.ม. ค่าเดินทางรวมครั้งละประมาณ 200 บาท)

1. นั่งรถเมล์ที่หาดเจ้าสำราญหรือรถ 2 แถวนั่นเองไปลงตลาดเมืองเพชร (ราคา 40 บาท)
2. ต่อรถตู้ที่ตลาด มาจอดที่ตลาดกุ้งมหาชัย (ราคา 80 บาท)
3. ต่อรถเมล์สาย 402 (ราคา 30 บาท)
4. ต่อรถ 2 แถว (ราคา 8 บาท)
5. ต่อรถทหารซึ่งต้องรอจนคนเต็มรถ หรือถ้าไม่มี ให้โบกรถบรรทุกอื่นฟรี
6. ต่อเรือแยกอ้อมน้อย (ราคา 40 บาท)

การต่อเรือที่อ้อมน้อย นั่งได้ประมาณ 4-5 คนต่อลำ ราคาไม่แน่นอน ถ้าคนนั่งเต็มราคาต่อหัว 30 ถ้าไม่ก็ 40 ถ้าเข้าซอยก็ 50 บาท หรือถ้าเย็นมากแม้คนมากก็อาจคิดราคา 40 บาทเพราะมืดค่ำเร็ว ไม่มีไฟฟ้า เป็นต้น

จากพุทธมณฑลสาย 5 กลับมาหาดเจ้าสำราญ
(ใช้เวลา 3 ช.ม. ค่าเดินทางรวมครั้งละประมาณ 305 บาท)

1. กลับเรือมาส่งที่แยกอ้อมน้อย (ราคา 40 บาท)
2. ต่อรถทหารหรือโบกรถบรรทุกอื่น
3. ต่อรถเมล์เล็กบขส.สีส้ม (ราคา 15 บาท)
4. รถตู้จอดที่ตลาดเพชรบุรี (ราคา 100 บาท)
5. ต่อมอเตอร์ไซด์รับจ้าง หรือรถเมล์เล็ก คือ สองแถวเล็กนั่นเอง (ราคา 150 บาท)

แม่ของรตจิตรไม่เคยลำบากเช่นนี้ก่อน แต่เพราะสาเหตุเดียวที่ทำให้เกิดเรื่องเช่นนี้ เพราะการบริหารน้ำของประเทศไทยในปัจจุบัน ซึ่งไม่ทำตามพระราชดำริของในหลวงที่เคยมีพระราชดำรัสตั้งแต่สมัยน้ำท่วมใหญ่ในประเทศไทยปี พ.ศ. 2538 ผลจึงทำให้คนไทยตกระกำลำบาก และเศรษฐกิจชาติพังพินาศเช่นนี้

เหตุที่รตจิตรจึงตัดสินใจย้ายกลับบ้านในวันจันทร์ที่ 22 ต.ค. ทั้ง ๆ ที่น้ำบริเวณหมู่บ้านยังไม่ลด น้ำประปาก็ยังเหม็นเน่า ยังไม่มีใครในหมู่บ้านย้ายกลับด้วย อีกทั้งค่าห้องพักก็จ่ายล่วงหน้าไปถึง 3 ธ.ค. แล้ว และที่สำคัญที่สุดไม่มีไฟ เพราะทางหมู่บ้านแจ้งว่า การไฟฟ้าต้องเปลี่ยนแปลงอุปกรณ์บางตัว เพราะน้ำเข้าไปในตู้ไฟของหมู่บ้านเกือบ 50% และต้องรอไม่ให้ชื้นด้วยจึงจะส่งกระแสไฟแรงต่ำและแรงสูงได้ รตจิตรก็ไม่รู้ข้อเท็จจริงมากนัก ตอนนี้มาดูเหตุผลของรตจิตรกันเลยค่ะ

(1) ความอยากกลับไปทำงาน หรือความรับผิดชอบนั่นเอง
ช่วงที่รตจิตรอพยพมาอยู่ที่เพชรบุรี รตจิตรใช้ความจำ เวลาทำงานบางครั้งต้องโทรถามข้อมูลเพิ่มจากเพื่อนร่วมงาน ทำให้รู้สึกเบื่อและเกรงใจ อยากกลับเข้าที่ทำงานเพื่อลุยงาน

(2) ความอึดอัดอย่างแสนสาหัส
เนื่องจากรตจิตรต้องการประหยัดค่าใช้จ่าย จึงเช่าห้องรวมจาก 2 ห้อง ลดเหลือ 1 ห้อง ซึ่งมีน้องชายเป็นตัวหลักในการดูแลแม่ รตจิตรจะมีหน้าที่หลักคือหุงหาอาหารให้แม่ เพราะแม่ผ่าตัดลำไส้เล็กไปหลายนิ้ว ทำให้ต้องทานบ่อย ๆ อีกทั้งทานยาฝรั่ง ก็จะรู้สึกหิวตลอด จึงต้องทำให้กินไม่รู้จักจบ แม้บางวัน 2 ทุ่ม หรือ 3 ทุ่มแล้วก็ยังหุงข้าวเพิ่มให้อีก

อย่างไรก็ตามรตจิตรไม่เคยท้อ เพราะรู้สึกว่าถ้าคนแก่ทานไม่ได้ขึ้นมายิ่งส่อเค้าแย่แล้ว แต่เพราะน้องชายเป็นคนจัดการเรื่องเช็ดตัวและเปลี่ยนผ้าอ้อมให้แม่ ทำให้เขาคงคิดว่าตัวเองสำคัญ ใครในบ้านจะทำอะไร ถ้าเขาไม่เห็นด้วย อย่าคิดทำ เพราะจะถูกด่า และถ้าไปเถียงหรือแสดงอาการไม่พอใจ ระวังอาจถูกทำร้ายเพราะน้องชายถือว่าตัวเองเป็นแรงผู้ชาย แค่ขู่ตะคอก หรือทำท่าทางจะตบ หรือขว้างมีดในมือใส่ รตจิตรก็กลัวแล้ว ต้องยอมเขาทุกอย่าง ภาวะที่ต้องหนีน้ำและอพยพมาอยู่นอกบ้าน ก็อึดอัดและเครียดอยู่แล้ว รตจิตรมาเจอความกดดันเช่นนี้ เลยเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัยกับตัวเอง รตจิตรจะไปสู้รบปรบมือกับเขาได้อย่างไรกับแรงผู้ชาย

เหตุการณ์ที่ ๑ ♦ ก่อนน้ำท่วม

รตจิตรฟังข่าวเกี่ยวกับน้ำท่วมมานานตั้งแต่ก.ค. 2554 ยอมรับว่ารู้สึกเครียด เป็นทุกข์มากขึ้นเรื่อย ๆ เพราะเอาใจเขามาใส่ใจเรา สงสาร และเห็นใจ จึงหาทางดับทุกข์โดยนั่งสมาธิที่วัดญาณเวศกวัน แต่ทุกวันนี้กลายเป็นทะเลสาบไปแล้ว นอกจากนี้รตจิตรยังได้ช่วยบริจาคเงินช่วงต้น ๆ ผ่านมูลนิธิชัยพัฒนาของในหลวง และมูลนิธิโสลสะของราชินี เพราะมั่นใจว่าเงินทุกบาทต้องไปช่วยประเทศชาติแน่นอน!

ตั้งแต่ปลายก.ย. ช่วงเฝ้าระวังน้ำที่จะมาจากบางใหญ่ ผ่านคลองมหาสวัสดิ์ รอน้ำว่าจะท่วมแถวบ้านหรือไม่ ยิ่งรู้สึกทุกข์หนัก ต้องคอยโทรถามสก. และสส. เขตฯ โทรหากทม. 1555 กด 0 และ ศปภ. 1111 กด 5 ซึ่งซัดทอดไปที่กทม.ตลอด รตจิตรเลยไม่รู้ว่าโทรหาศปภ. ทำไม? รวมถึงโทรหามือถือผอ.เขตทวีวัฒนา แต่ไม่เคยรับสายรตจิตร

วันที่ 26 ต.ค. เป็นวันที่รตจิตรร้องไห้วันแรก เพราะตอนที่กลับจากที่ทำงาน น้ำที่ท่วมบางกรวยมาได้ 2-3 วัน อยู่ ๆ ก็สูงขึ้นจนรถเมล์จอดตาย ไม่มีรถวิ่งข้ามจากบางพลัดไปถนนบรมราชชนนีเลย เกือบ 45 นาทีที่รตจิตรสามารถหารถกลับได้ แต่ก็ต้องลุยน้ำออกมาขึ้น พวกที่ใส่รองเท้าบู๊ทยิ่งลำบาก เพราะน้ำเข้าไปในรองเท้าหมด หนักจนเดินลำบากมาก ตลอดทางกลับบ้าน รตจิตรเห็นคนไทยลำบาก เห็นสภาพกทม. เต็มไปด้วยน้ำ เห็นบางคนลุยน้ำตรงบางกรวยถึงครึ่งตัว ชาวบ้านเริ่มหันมาพึ่งเรือ พึ่งแพ หรือแม้กระทั่งโฟมยักษ์แทนรถ มีรถหลายชนิดที่เริ่มจอดตายเต็มไปหมดบนถนน ทำให้รู้สึกท้อมาก คิดถึงความรู้สึกของในหลวงที่พระองค์ทรงห่วงใยราษฎรขนาดไหน พอเดินกลับถึงบ้าน น้ำตาก็ไหลโฮออกมาหลังจากกลั้นมาตลอดทางที่ติดรถขององค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึกกลับมาบ้านได้ในวันนี้

รตจิตรและเพื่อนทั้งหมู่บ้านได้ตระเตรียมกระสอบทรายไปเป็นพันเป็นหมื่นบาทตั้งแต่กระสอบละ 25 บาท จนขึ้นเป็น 50 บาท พวกเราในหมู่บ้านเฝ้าระวังมวลน้ำจากบางบัวทองที่มาถึงคลองมหาสวัสดิ์ทางด้านหลังหมู่บ้านคือถนนกาญจนาภิเษก แต่ที่ไหนได้ 28 ต.ค. สิ่งที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง น้ำขึ้นจากท่ออย่างรวดเร็ว น้ำตลบหลังมาจากทวีวัฒนา เข้าคลองควายย้อนไปทางหมู่บ้านชวนชื่นก่อน แล้วเข้ามาทางด้านหน้าหมู่บ้านทางถนนบรมราชชนนี แม้ครั้งแรกตั้งใจว่าจะปักหลักอยู่ที่บ้าน ไม่อพยพไปไหน ตุนทั้งน้ำเต็มห้องครัว อาหารเปียกเต็มตู้เย็น อาหารแห้งแน่นตู้กับข้าว แต่วันที่ 28 ต.ค. น้ำสูง 30 ซ.ม. ทั้งหมู่บ้านกลับอพยพหมด เหลือเพียงบ้านรตจิตรและเพื่อนบ้าน 2 หลัง กระสอบทรายที่คลุมด้วยพลาสติกไม่ค่อยมีความหมายเลย นอกจากห่อทรัพย์สินที่ย้ายไม่ได้ด้วยพลาสติก ตลอดจนย้ายของขึ้นชั้น 2 พวกเราต้องอุ้มแม่ที่เดินไม่ได้ด้วยความยากลำบากเพื่อเอาขึ้นชั้น 2 และหมาที่เราเก็บมาเลี้ยงตั้งแต่เล็กจนอายุ 7 ปีเศษ มิหนำซ้ำขาหลังขวายังกระเผลก เพราะเราตั้งใจจะอยู่ที่บ้านกันจริง ๆ แม้แต่ต้นหนุมานนั่งแท่นที่รตจิตรปลูกเพื่อขายประมาณ 250 ต้น รายได้มากกว่า 20,000 บาท รตจิตรยังต้องหลังขดหลังแข็ง ย้ายขึ้นที่สูงคือไว้ที่ขอบกำแพงนั่นเอง ณ ขณะที่เขียนบทความนี้ ต้นไม้เหล่านี้คงตายหมดแล้ว ไม่รวมถึงต้นไม้ใหญ่ของที่บ้าน เช่นต้นมะม่วง 3 ต้นใหญ่ ต้นขนุน ต้นทับทิม ต้นลีลาวดี ต้นศุภโชคที่ตกแต่งจนสวยมาก และอีกมากมาย….

เหตุการณ์ที่ ๑ ♦ ก่อนน้ำท่วม
เหตุการณ์ที่ ๒ ♦ น้ำท่วม และวันที่อพยพ
เหตุการณ์ที่ ๓ ♦ น้ำท่วม และหลังอพยพ
เหตุการณ์ที่ ๔ ♦ ความเครียดจากการใช้ชีวิตช่วงน้ำท่วม

เหตุการณ์ที่ ๓ ♦ น้ำท่วม และหลังอพยพ

ครอบครัวรตจิตรไม่ได้เตรียมอะไรออกมาเท่าไรเพราะกระบะปูนรับน้ำหนักได้ไม่มาก และเกรงใจคนที่ช่วยลาก ช่วยผลักเราออกมา อีกทั้งเวลากระชั้นชิด และเย็นมากแล้ว เหมือนมาตั้งครอบครัวใหม่ ต้องซื้อเกือบทุกอย่าง นอกจากนี้การไม่มีรถมาด้วยนั้น สร้างความลำบากอย่างแสนสาหัสเพราะพวกเราเอารถหนีน้ำไปจอดบนสะพานเหมือนคนอื่น ๆ ที่ทำกัน ตอนเขียนก็ยังห่วง ๆ รถของตัวเอง เพราะวันที่ไปจอดหนีน้ำนั้นก่อนน้ำท่วมเพียงไม่กี่ชั่วโมง ฟังข่าวจากจ.ส. 100 ว่า Honda Civic ถูกทุบ และปิคอัพถูกขโมย ชาวกทม. ทั้งประสบภัยพิบัติแล้ว กลัวรถจะเสียหาย แต่กลับต้องสูญหมด ทำไมคนไทยถึงทำกับคนไทยด้วยกันแบบนี้ ทำให้รตจิตรหวนคิดถึงชาวญี่ปุ่นที่กลับบ้านหลังเกิดสึนามิ ทรัพย์สินยังอยู่เหมือนเดิม

เนื่องจากไม่ได้คิดอพยพ และไฟถูกตัดแต่แรก ๆ ทำให้รตจิตรต้องมาพักที่ระเบียงทะเลรีสอร์ท เพราะยังไม่รู้จักที่ไหน อยู่ที่แหลมปากเบี้ย ต้องเดินเข้าไปจากหาดเจ้าสำราญประมาณ 1.5 ก.ม. รวมระยะทางไป-กลับก็ราว 3 ก.ม. แดดร้อนจัด ช่วงแรกเดินจริง แต่วันต่อ ๆ มาใช้นั่งรถเครื่องคน 10 บาท ซึ่งก็คือมอเตอร์ไซด์เพื่อออกมาหาดเจ้า และต่อรถเมล์ตามที่คนเพชรบุรีเรียก แต่ความจริงก็คือรถ 2 แถวคนละ 30 บาทมาตลาด แต่รตจิตรต้องการลงที่ Big C จึงเสีย 45 บาท เพราะต้องการซื้อข้าวของเครื่องใช้ ที่สำคัญที่สุดคือผ้าอ้อมผู้ใหญ่ ของแม่ใช้ ไม่น่าเชื่อว่าหมดเกลี้ยงเพราะศูนย์อพยพที่ม.ราชภัฎเหมาไปหมด อีกทั้งคนแก่มาพักที่เพชรบุรีจำนวนมาก รตจิตรจึงต้องเหมารถเมล์เล็ก หรือ 2 แถวเล็กที่เป็นเครื่องรถ 3 ล้อในกทม. นั่นเองมาร้านสุริยะในตลาด และกลับมาเอาของที่ฝากไว้ที่ Big C ก่อนกลับไปที่พัก เขาคิด 300 ค่าเดินทางวันนี้ก็ 345 บาท ราคาปกติที่เหมา 2 แถวเล็กกลับรีสอร์ทคือ 200 บาท การเดินทางแบบนี้บ่อย ๆ ผิวหน้าเริ่มพัง รตจิตรรู้สึกไม่สะดวกที่อยู่ที่นี่ เพราะอาหารการกิน และการเดินทาง ยุงก็ชุมจริง ๆ จนผิวตัวเริ่มลาย อีกทั้งพวกเราต่อรองทางรีสอร์ทขออยู่ยาวโดยไม่ต้องย้ายออกวันที่ 12 เพียงวันเดียว เพราะเราขนย้ายแม่ลำบากมาก เขาก็บอกว่าไม่ได้ รตจิตรและพี่ต้องเดินหาที่พักใหม่ใต้แสงแดดที่ร้อนระอุ ตั้งแต่วันที่ 1-4 พ.ย. บางที่ก็เต็ม บางที่ก็ไม่มีมุ้งลวด แต่แม่ไม่ค่อยชอบเปิดแอร์ เลยพักไม่ได้เพราะยุงชุม บางที่ก็ไม่ให้สุนัขพัก บางที่ให้สุนัขพักแต่กำหนดน้ำหนัก บางที่บังคับว่าต้องมีกรง แต่สุดท้ายเราก็ได้ที่พักคิดเป็นรายเดือน 9000 บาท ห้องใหญ่พอที่จะอยู่รวมกัน เราจึงประหยัดเช่า 1 ห้องไม่ต้องเช่า 2 ห้องเหมือนแต่ก่อน แต่อาหารการกินที่นี่สะดวกขึ้น อีกทั้งมีรถเมล์ (2 แถวใหญ่) หน้าที่พัก แต่รถเมล์ที่นี่ 2 รอบคือออกประมาณ 7.30 น. ขากลับออกจากตลาด 11 น. ส่วนรอบแรกต้องคอยรอไปเรื่อย ๆ ตั้งแต่ 6 โศษ

บางครอบครัวที่ย้ายมาอยู่ที่นี่ ก็ใช้วิธีขับรถออกเที่ยวตลอด เพราะมีรถและถือว่ามาพักผ่อน ลดความเครียดจากน้ำท่วม ขับไปล่องเรือที่แก่งกระจานบ้าง ไปตลาดน้ำ และเที่ยวตลาดวันวานที่หัวหินบ้าง ไปมหาชัยเมืองใหม่ เป็นต้น ส่วนรตจิตรต้องคอยดูแลแม่สลับกับน้อง หุงหาอาหาร และดูแลหมา ตลอดจนพยายามทำงานของบริษัทให้ดีที่สุดทางโทรศัพท์ และทาง internet แทน แม้รตจิตรจะค่อนข้างเกรงใจที่ไปขอใช้ wireless แต่เขาใจดีมากให้ใช้ได้ รตจิตรจะพยายามใช้ประมาณ 1.5-2 ชั่วโมง ช่วงนี้ค่อนข้างเหนื่อยเพราะพี่สาวกลับไปพักที่บริษัท และอาจจะเข้ามาที่ที่เราอพยพมาอยู่อาทิตย์ละ 1 ครั้ง สิ่งที่พี่เคยช่วย เราต้องทำเองหมด เหนื่อย!

อย่างไรก็ตามต้องขอขอบพระคุณ Capstone Resort ซึ่งมีน้ำใจให้รตจิตรได้ใช้ wireless ติดต่อกับที่ทำงาน ตลอดจนลูกของรตจิตรด้วยค่ะ

เหตุการณ์ที่ ๑ ♦ ก่อนน้ำท่วม
เหตุการณ์ที่ ๒ ♦ น้ำท่วม และวันที่อพยพ
เหตุการณ์ที่ ๓ ♦ น้ำท่วม และหลังอพยพ
เหตุการณ์ที่ ๔ ♦ ความเครียดจากการใช้ชีวิตช่วงน้ำท่วม