ผลของ การเรียนไป ทำงานไป ในต่างประเทศ


สว อิเฎล เข้าเรียนที่ NYIT (New York Institute of Technology) เมื่อปี 2006 และสั่งเกตเห็นได้ว่านักเรียนไทยส่วนมากนิยมทำงานเป็นเด็กเสริฟตามร้านอาหาร เพื่อนบางคนได้ Tips ถึงวันละ 100 เหรียญ ซึ่งถ้าทำงานเป็นประจำทุกวัน ก็มีเงินจ่ายค่าเทอมและค่าเครื่องบินได้ไม่ยาก ส่วนนักเรียนสัญชาติอเมริกัน มีอยู่ประมาณร้อยละ 30 ที่ทำงาน part-time งานที่พวกเขาทำ เช่น ขายตั๋วหนัง, ขับรถประจำทาง, ขายของตามร้านในสถานีรถไฟใต้ดิน เป็นต้น

บทความสงวนลิขสิทธิ์ โดย สว อิเฎล
ห้ามมิให้คัดลอกหรือนำไปใช้ในนิตยสารและเว็ปไซด์อื่น ๆ
กรณีใช้เพื่อนการศึกษา กรุณาอ้างอิงชื่อ และที่อยู่เว็บไซด์อย่างสมบูรณ์

สว อิเฎลเรียนคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ โดยปีหนึ่งถึงปีสอง มหาวิทยาลัยจะเปิดให้เลือกลงเรียนเวลาเช้าไม่ก็กลางคืน แต่พอเรียนในระกับสูงขึ้น กลับเหลือเพียง section เดียว นั่นหมายความว่า มีนักเรียนบางส่วนหายไป ทีแรกสว อิเฎลก็ไม่ทราบว่าพวกเขาหายไปไหน เขาเรียนไม่ไหว หรืออะไร

ต่อมาเมื่อสวอิเฎลผ่านปีแรกไป มีนักเรียนประมาณ 10% เลิกเรียน โดยอ้างว่าทำงานแล้วได้เงินเร็ว แต่แท้ที่จริงพวกเขาได้เกรด C หรือไม่ก็ D และถ้าขึ้นปีสามและเกรดไม่ถึง เขาก็อดเรียนต่อในชั้นต่อไป

สวอิเฎลรู้นิสัยของคนเหล่านี้ เขาจะตรงต่อเวลาในในที่ที่เขาทำงาน เขาทำทุกอย่างตามหัวหน้าเขาสั่ง แต่เมื่อถึงเวลาเรียน เขากลับขาดเรียน และไม่ส่งงานตามกำหนด นั่นหมายถึง เขาเห็นว่าการทำงาน สำคัญกว่าการเรียน และในที่สุด พวกเขาก็เสียการเรียน และต้องออกจากมหาวิทยาลัยไปอย่างน่าเสียดาย

เมื่อถึงเวลาปิดภาคเรียน สวอิเฎลเดินทางกลับมายังประเทศไทย และไปนั่งเรียนอยู่กับเพื่อนเก่าที่มหาวิทยาลัยศิลปากร เพื่อให้ได้ความรู้เพิ่มมากขึ้นในสาขาวิชาเดียวกัน พวกเพื่อน ๆ ต่างคิดว่าพวกตนเรียนหนักที่สุด เพราะพวกเขามักพูดกันว่า สถาปัตศิลปากรเรียนหนักกว่าสถาปัตจุฬา

พวกเขาถามสว อิเฎลว่า ทำไมสวอิเฎลจึงไม่ทำงานเป็นเด็กเสริฟเหมือนคนอื่นเขา สวอิเฎลบอกว่า เราไม่ได้เรียนคณะบริหาร แต่เราเรียนคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ และนั่นหมายถึง เราเรียนหนักกว่าคณะอื่นเป็นสิบเท่า สวอิเฎลยืนยันได้เลยว่า คณะนี้ที่ NYIT เรียนหนักกว่าที่ศิลปากร สวอิเฎลต้องทำงานไม้ งานคอนกรีต งานขี้ผึ้ง รวมถึงตัดอลูมิเนียม และโลหะอื่น ๆ เราไม่ได้เข้าแต่ร้านเครื่องเขียนเหมือนนักเรียนสถาปัตในประเทศไทย แต่เราเข้าร้าน Hardware เป็นประจำ

เมื่อเรียนจบมา สวอิเฎลมีแต่ความภาคภูมิใจ ต่างจากนักเรียนพวกที่เรียนไม่จบ ซึ่งเห็นความสำคัญของเงินมากกว่าอนาคต สิ่งที่เขาทำนั้น เราเรียกว่า Job แต่ถ้าเรียนจบ งานที่เราจะทำ นั้นเรียกว่า Career

ปัจจุบัน ปี 2011 สว อิเฎลเรียนอยู่ที่ USYD (The University of Sydney) สว อิเฎลเคยทำงานในไทยมาแล้วรวม 3 แห่งในช่วงเวลาปิดภาคเรียน และเวลานี้ เวลาระหว่างภาคเรียน สวอิเฎลเลือกที่จะตั้งหน้าตั้งตาเรียนเหมือนเดิม และ ผลการเรียนในภาคเรียนแรกทำให้สวอิเฎลรู้สึกคุ้มค่ากับการกระทำของตนเอง ตรงข้ามกับนักเรียนอีกครึ่งห้องที่ทำงานไปเรียนไปซึ่งได้เกรดไม่เท่าที่สวอิเฎลได้ จนกระทั่งบางคนถึงกับต้องเรียนซ้ำวิชาเดิม ทำให้จบช้าไปครึ่งปี

สิ่งที่สวอิเฎลได้นั้นไม่ใช่แค่เกรด แต่เป็นความรู้ที่ได้มากกว่านักเรียนคนอื่น ๆ สวอิเฎลเขียน Action Script (ภาษาที่ใช้ใน Adobe Flash) ด้วยตนเองทั้งหมด แตกต่างจากเพื่อนร่วมชั้นเรียนที่มันคัดลอกมาจากตามเว็ปไซด์ที่มี Tutorials ไม่ใช่เพียงเท่านั้น เมื่ออาจารย์ที่คณะทราบว่าลักษณะ Script พวกนี้มาจากการเขียนด้วยตัวเอง เขายินดีเขียนจดหมายสนับสนุนให้เรา (Letter of Recommend) ซึ่งนั่นคือใบเบิกทางสู่อนาคตการเรียนและการทำงานในที่อื่น ๆ

เร็ว ๆ นี้ คุณแม่ของสวอิเฎลบอกสวอิเฎลว่ามีอาจารย์แนะแนวโทรมาหาที่ประเทศไทย เพื่อเก็บข้อมูลของศิษย์เก่า และเราสามารถเห็นได้ชัดว่า เขากำลังดูถูกนักเรียนไทยที่เรียนต่างประเทศและไม่ทำงานนอกเวลา ซึ่งสวอิเฎลอยากเตือนสติให้ผู้ใหญ่และนักเรียนไทยคนอื่น ๆ ให้รู้ว่า ค่านิยมเรื่องการทำงานไปเรียนไปนั้นเป็นเรื่องที่ผิด ถ้าไม่แน่จริง จงอย่าทำงานนอกเวลา คนที่สามารถทำงานเช่นนั้นได้ คือ คนที่มีความรับผิดชอบเกินร้อย และไม่คิดไปเที่ยวไหน ไม่คิดทำงานอดิเรก แม้กระทั่งดูหนังฟังเพลง หรือ Chat กับเพื่อนเก่า

Advertisements

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Leave a Reply ถาม หรือ แสดงความคิดเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s