Author Archives: The SW Eden

About The SW Eden

Sw Eden is known as a Thai artist.

I will Burnout. What can a teacher do?

S. W. Eden

Cite this journal as: Eden, S.W. (2018). I will Burnout. What can a teacher do? Retrieved from http://sw-eden.net

I have never feel like this before. I have a negative feeling about the place I am working at. I do not want to name the organization here, and also my name. Only thing I could say is that I am in Bangkok, Thailand. I have worked here about half a decade. And many times, I think that it is enough for me. Many things have changed. I had had many good students in my class, but now there were a less number of good students.

student and teacher cute bird drop water late
Figure 1: A teacher bird and a student bird.

I feel I love a group of Public Relation students, but lately, some of them (3 students) betrayed me twice. They took a photo of me to make an evident for some purpose. One of them said that I gave her a wrong point.

You know what? I knew what I did. I am sure about my grading. These students have problem with the “less than 1 point” (based on 100 points). They fight against me for that “less than 1 point” thing. I could spread negative words about me that the grade was not fair for them.

Hence, what is my problem? My problem is that I am very disappointed. These three students failed me. I feel like, the love I gave them before is nothing. However, I still have a positive attitude about other Public Relation students. I like to teach them better than many other students from other program.

I wish that there would be only these three students that I may have a negative attitude with. I want to keep a positive feeling and all the good moment for all other students.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Put your friends’ names in your own work. Why?

S.W. Eden

Cite this journal as: Eden, S.W. (2018). Put your friends’ names in your own work. Why? Retrieved from http://sw-eden.net

My beloved professor, my advisor in my doctoral dissertation, told me that I should put the name of my friends as the second and the third author in my research paper. This is because it will help them in the teacher evaluation system, and also the course program evaluation audited by the government.

In other words, my friends and I are in the school of digital media in a university. The laws (or rules) are that every teacher in the school needs to publish a research paper. If not, the government will shut down the school program, and there will be no more freshmen in the upcoming academic year.

This is the reason that I have to add my friends in the same school as the second and the third author of my research paper. I have to keep my school alive. And I do not feel bad to have the names of my friends on my paper. Everything seems to be okay.

Classroom in Thailand, and Thai people
Figure 1: Thai religion, a part of education

My university also provides the award for teachers who could publish their research paper, and that is a good thing. If I am the only one author of the published paper, I will get 200 USD. It is not much money in Thailand, but it could encourage me to keep writing the paper. However, when I put my friends’ name on my paper, I will get less money according to the percent or proportion of my work.

Before now, I filled in the form that I did 90% of the work, and other teachers did 10%. This way, I will not get 20 USD, which is 10% with the name of my friends. I do not know if the university know that I did 100% of the work.

Another annoying rule is that only one author of each research paper could receive the money. This means that my friend will not be able to get 20 USD, too.

This is how I lost the benefit when I help my friends and my program to survive.

And now, it is even worse than what I have told you. The university announced the new rule of rewarding. Every author of the research paper has to have at least 10% of the work. This mean, if I added 5 co-authors in my research paper and 10% was given per each, I would left only 50% of work. This means I will earn only 100 USD per one paper.

I called the guy who worked in this rewarding office, and I try to explain that I added the co-authors to keep my school survival, and these co-authors did not have anything to do with my paper.

Do you know what they tell me? I am very upset and feel depressive for many weeks.

They told me, like, the teacher (like me), who had many co-authors in the same work, was selfish, because other co-authors did not have a chance to get paid, especially when the first author filled in the form that she did 90% of the work. But! we could not forget that there is the rule that only one author in each paper could ask for the reward.

Hence, the point is that they did not actually think that I am the selfish, but they just did not want to pay money to the teacher who could publish the research paper.

I really hate this rule. I do not know what kind of brain was used to form such this policy. I want to quit my teacher job. Although 200 USD is not that much money to force me to leave the job, but these rules and policies make me depressive. They do not encourage their employees, but they show their narrow-mind through their thought toward their employees.

I am not the selfish one. I still do what I have done to keep my school opening in the following years. I want to see new students join my school and I do not want to see anyone got fired from their job.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

It is annoying to be with leaders without leadership? (Thailand context)

S.W. Eden

Cite this journal as: Eden, S.W. (2018). It is annoying to be with leaders without leadership? (Thailand context). Retrieved from http://sw-eden.net

I don’t want to put my real name around this post, because it may have some effect in my career. If you want to mention this post, just cite me as “the Sw Eden,” which is my long-time pseudonym.

I have worked in a large university in Thailand. Right now, most of the deans, vice presidents, and the president do worry about the decreased number of young people, because it would cause a lower rate of freshmen in the upcoming semesters. However, that is not the major problem that I would like to say in this blog.

Based on the fact that some students today are very aggressive, teachers play an important role to teach them to be a better person. The aggressive students would not listen to teachers’ work, but they are like to to fight against their teacher both directly and indirectly. They used their cell phone to take the photo, record the voice, and video, to show to other teachers with a higher position in the organization. My friends told me her experience that her students recorded her voice when she blamed them with a loud voice. These students showed the clip to some vice president and said that she was an unreasonable teacher. You know what? My friend told me more about this that she got blamed, because no one believed her words that she tried to teach her students to be a better person.

Thai cat students in nan boat
Figure 1: Thai cat

In my opinion, I think that some may believe what she said, but they concern about the students more than the teachers. This is because the number of students is the major factor that cause the business stability for the university. The university must not make the students unsatisfied. If they did, the students would spread the words and it would result in a lower number of new students in the following years.

Maybe, I would say that I need to see the actual leader with a truly high leadership quality. The one should be someone that fairly listens to both teachers and students. The current teacher evaluation system may need to be canceled because it makes many teachers are not dare to blame the students.

I wish the university should be a better place than now. I hope for the best. I wish Thailand would have more of good students, the one with good skills and good manners.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Plagiarism in School Assignment in Thailand, How should I work with it?

Proud Arunrangsiwed

This is Proud Arunrangsiwed. I am a Thai university lecturer. The time that I write this post is November, 2018. I do not have much time to write my blogs recently. Most of the time of mine has been devoted for my students and research studies. Although my university needs a ton of research papers to improve its university ranking, but I cannot just sit and write my papers without taking care of my students. I have spent many hours a week to work with my students’ thesis and the correct their assignment. I might not one of a few lecturers that assign the individual projects and homework for the students to do. We all know that to assign individual projects, teachers have to spent a large amount of time on reviewing, talking, and correcting students’ work. I could do it. I mean, I will do it, because I feel that it is a right thing to do so. I think the students will be benefited by working in their individual project better than the group work.

I have noticed many other university lecturers. Many of them assigned the group work, and most of these works are about to write a whole book to report some project. Like, the whole semester, each group of students have to submit only one assignment, which is this thick book. These lecturers would grade the students based on only this book, class attendance, and the exams. There are no other homework assignments. Some said that these teachers are lazy. However, I would rather say that I am too diligent.

Let’s talk about the big-book assignment that most teachers ask most students to complete it at the end of the semester. Almost all of these books contained too much copyright infringement. Undergraduate students are likely to copy the contents from any website that they could find the related information regarding their topics. I am too tired to see this kind of students’ work.

First, I feel like they do not show the respect toward their teachers, because they think that their teachers are stupid and do not know that they copy the work of someone else.

Second, I feel like these students are brainless, because they could not create any work by themselves. I think it is a good thing to look around many information in the internet, but they should read and write them in their own words, not just copy and paste.

Third, I think it is not fair for other students who create the work by themselves. I guess that some teachers may not know how to check the plagiarism without using Turn-it-in. The grading will not be fair for the students who work very hard, compared to those who just copy and paste things from the internet.

Classroom in Thailand, and Thai people
Figure 1: Thai classroom

One of my friends who is the teacher in the school of management told me something about her students. She told me that she tried to blame and teach the students who like to copy and paste online information to put in their project book. You know what? Her students said that she (the teacher) was stupid because she did know the benefit of the internet where was the place for students to copy the text. This is a kind of panic, I think. I do not understand why her students think this way.

Once, I discover the fact that some other teachers also teach their students to copy things around the internet. I have been in a communication or media art program. In some class, the students need to go outside to take the photos and shoot the videos. However, one of my friend in the same school encouraged his students to copy any pictures and videos from websites and paste in their work.

I think, the educational institutes should do something with this kind of teachers. They should have a seminar or workshop or intervention to teach them to be a better teacher. Moreover the university and high school should have more strict rules to punish students who do the copyright infringement and plagiarism.

This blog is written by Proud Arunrangsiwed, a Thai animation teacher.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Thai students’ school aggression and culture difference

I finished my high school from Thailand, my hometown, and then finished the higher degrees from The United States and Australia. I think I may miss some evolution of the university students in Thailand. I mean, I have never felt the moment of transformation from students in my time (early 2000s) until the students in late 2010s. It is a kind of, I suddenly met students in another generation.

I became a teacher in a large university in Thailand. The first year of my job, my students were probably nice. They are still the ones I love right now. However, later students got worse. It is not about their knowledge and skills, but it is about their higher level of aggressiveness and impoliteness.

Many people in Thailand believe that graduated students from the United States are this type, aggressive and impolite. However, I have never experienced that kind of thing to myself and also my friends in colleges. We said, hello/hi, to our professors and talked to them politely. We did not speak loud in classroom, although we were loud outside the school.

great moment in Thailand

Most of these characteristics are opposite from my students in late 2010s. I mean, the current students in Thailand. About half of them speak to each other loud during class. Many students pretend to not see me when we met outside classroom. They did not say, hi or sawaddee, to me. Some acted impolite and very aggressive, such as shouting at me and throwing stuff in front of me.

I want to make sure that these bad behaviors of students are not only just in my school. Hence, I visited other teachers I know in other schools. They told me the same thing. One of them told me that, in this day, there was no more students who came back to see their teachers after they graduated.

Thailand is not what I think. I think that the university students should have been more polite and less aggressive than those in the United States. I am disappointed. This makes me hate to be their teacher. I want to quit the job. I have spent too much time to push them to their achievement, and then, I got nothing. I am now 31. I am still not the one I want to be. I spend too much life time for others. Should I just stop being a teacher right now? or I just need to cry out?

Thai cow and ox

Leave a comment

Filed under Uncategorized

การเขียนข้อเสนอแนะ ในงานวิจัยเบื้องต้น

ตัวอย่างการเขียนรายงานผลการวิจัย เบื้องต้นนี้ เขียนขึ้นโดยอาจารย์พราว อรุณรังสีเวช สำหรับนักศึกษาปริญญาตรีที่ฝึกเขียนบทความวิจัย เนื่องจากมหาวิทยาลัยมีนโยบายให้นักศึกษาทุกคนนำเสนอบทความวิจัยหรือบทความวิชาการก่อนเรียนจบ โดยมักจะเป็นนักศึกษาปี 3 หรือ ปี 4 ซึ่งข้าพเจ้าอาจารย์พราว อรุณรังสีเวช เป็นอาจารย์นิเทศศาสตร์ สอนนักศึกษานิเทศศาสตร์ ซึ่งอาจจะไม่แกร่งเรื่องวิจัยเท่านักศึกษาที่เรียนคณะวิทยาศาสตร์ หรือบริหาร จึงอยากให้นักศึกษามีความเข้าใจเบื้องต้นเกี่ยวกับการเขียนบทความ

ตัวอย่าง จาก อาจารย์พราว 1 หน้า ต่อ 1 งาน (แสดงว่า คุณจะทำ คนละ 2.5 หน้า)
สรุปผล
(ตอนเขียนสรุปผลการวิจัยเชิงปริมาณ เขียนตัวเลขและอธิบายเท่าที่จำเป็นเท่านั้น หากจะเปรียบเทียบกับงานวิจัยอื่น หรืออธิบายสาเหตุ ให้ไปเขียนในอภิปรายผล)

1. จำนวนตัวละคร มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับ ความตื่นเต้นของฉาก (Correlation = 0.698)

2. ปริมาณการใช้ Visual Effect มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับ ความตื่นเต้นของฉาก (Correlation = 0.421)

3. ไม่พบ ความสัมพันธ์ระหว่าง เพศของตัวละครในฉาก และ ความตื่นเต้นของฉาก (Correlation = 0.015)

**ส่วนที่อยู่ด้านล่างนี้ คือการเขียนข้อเสนอแนะ จะเขียนต่อจากส่วนของการอภิปรายผลการวิจัย

ข้อเสนอแนะ และแนวทางการทำวิจัยในอนาคต

1. แนะนำคนที่จะศึกษาเรื่องนี้ต่อในอนาคต
งานที่อาจารย์พราว อรุณรังสีเวชศึกษา พราวศึกษาความสัมพันธ์จาก จำนวนตัวละคร ปริมาณการใช้ Visual Effect และเพศของตัวละครในฉาก ที่มีต่อ ความตื่นเต้นของฉาก ซึ่งจริง ๆ แล้ว ความตื่นเต้นที่ผู้ชมจะรับรู้จากภาพยนตร์ยังมีปัจจัยอื่นที่ยังไม่ได้นำมาวิเคราะห์ในงานนี้ ข้าพเจ้าจึงแนะนำให้ลองทดสอบ ความชื่นชอบตัวละคร นิสัยที่แปลกแยกของตัวละคร และผลลัพธ์ของการต่อสู้กัน เพราะสิ่งเหล่านี้อาจจะทำให้พบอะไรใหม่ ๆ ก็ได้

2.แนะนำผู้ผลิตสื่อ/ผู้ใช้งานเว็บไซต์/ผู้ชม
จะเห็นได้ว่า ทั้งจำนวนตัวละครและปริมาณ Visual Effect ในฉาก ทำให้ฉากตื่นเต้นขึ้น ดังนั้น ผู้กำกับที่อยากประหยัดงบประมาณในการสร้างภาพยนตร์ เลือกที่จะเพิ่มปริมาณตัวละครอย่างเดียวก็ได้

นอกจากนี้ เพศของตัวละครไม่มีผลใดๆ กับความตื่นเต้น แต่หากอาจารย์พราว อรุณรังสีเวชและนักศึกษาลองดูภาพยนตร์แนว Action, Sci-fi, Superhero ทั่ว ๆ ไป เราจะพบว่า จำนวนตัวละครชายมีมากกว่าตัวละครหญิง ดังนั้นแล้ว ข้าพเจ้าจึงแนะนำว่า ให้ผู้กำกับสามารถทำให้ตัวละครทั้ง 2 เพศ มีจำนวนเท่า ๆ กัน เพื่อเพิ่มความเท่าเทียมกันทางเพศในภาพยนตร์ เพราะไม่ว่าจะหญิงหรือชาย ก็ไม่ได้ส่งผลใด ๆ ให้ตื่นเต้นมากขึ้นหรือลดลงเลย

Leave a comment

Filed under Uncategorized

ตัวอย่างการเขียนอภิปรายผลการวิจัย เบื้องต้น

ตัวอย่างการเขียนรายงานผลการวิจัย เบื้องต้นนี้ เขียนขึ้นโดยอาจารย์พราว อรุณรังสีเวช สำหรับนักศึกษาปริญญาตรีที่ฝึกเขียนบทความวิจัย เนื่องจากมหาวิทยาลัยมีนโยบายให้นักศึกษาทุกคนนำเสนอบทความวิจัยหรือบทความวิชาการก่อนเรียนจบ โดยมักจะเป็นนักศึกษาปี 3 หรือ ปี 4 ซึ่งข้าพเจ้าอาจารย์พราว อรุณรังสีเวช เป็นอาจารย์นิเทศศาสตร์ สอนนักศึกษานิเทศศาสตร์ ซึ่งอาจจะไม่แกร่งเรื่องวิจัยเท่านักศึกษาที่เรียนคณะวิทยาศาสตร์ หรือบริหาร จึงอยากให้นักศึกษามีความเข้าใจเบื้องต้นเกี่ยวกับการเขียนบทความ

ตัวอย่าง จาก อาจารย์พราว 1 หน้า ต่อ 1 งาน (แสดงว่า คุณจะทำ คนละ 2.5 หน้า)
สรุปผล
(ตอนเขียนสรุปผลการวิจัยเชิงปริมาณ เขียนตัวเลขและอธิบายเท่าที่จำเป็นเท่านั้น หากจะเปรียบเทียบกับงานวิจัยอื่น หรืออธิบายสาเหตุ ให้ไปเขียนในอภิปรายผล)

1. จำนวนตัวละคร มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับ ความตื่นเต้นของฉาก (Correlation = 0.698)

2. ปริมาณการใช้ Visual Effect มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับ ความตื่นเต้นของฉาก (Correlation = 0.421)

3. ไม่พบ ความสัมพันธ์ระหว่าง เพศของตัวละครในฉาก และ ความตื่นเต้นของฉาก (Correlation = 0.015)

อภิปราย
(อภิปราย คือ การตีความ ว่า ทำไม ผลจึงเป็นเช่นนั้น บอกประมาณ 2-3 เหตุผล)
ต่อจากส่วนของอภิปรายผล คือ การเขียนข้อเสนอแนะสำหรับงานวิจัยในอนาคต และสำหรับผู้ที่ผลไปใช้ในโลกความจริง

1. จำนวนตัวละคร อาจทำให้ผู้เขียนบทสามารถออกแบบเนื้อเรื่องได้หลากหลาย เวลาตัวเอกจะจนมุมตัวร้าย ก็มีตัวละครอื่น ๆ เข้ามาช่วย ทำให้ความสนุกตื่นเต้น ต่อเนื่องไปไม่หยุด แม้ว่าตัวละครบางตัวอาจแพ้แล้วในฉากต่อสู่ นอกจากนี้ จำนวนตัวละครยังสามารถเพิ่มสีสันได้ เพราะตัวละครแต่ละตัวมีบุคคลิคภาพและนิสัยไม่เหมือนกัน ดังนั้นการแก้ปัญหาในสถานการณ์คับคันจึงแตกต่างกัน และสร้างความตื่นเต้น น่าสนใจแก่ผู้ชม

2. เนื่องจากผู้ชมภาพยนตร์คือคนปกติ อาศัยอยู่ในโลกความจริง และเคยชินกับโลกความจริง การใช้ Visual Effect ในภาพยนตร์จึงทำให้เขารู้สึกตื่นเต้น เพราะสิ่งที่เขาเห็นเป็นสิ่งที่ไม่คุ้นเคย ทำให้เขาอยากจับตามองตลอดเวลาว่าฉากจะเปลี่ยนไปอย่างไรบ้าง และสาเหตุที่เขาต้องใจจดใจจ่อดู ก็คือ เขาไม่สามารถเดาได้ว่าจะมีอะไรโผล่ออกมา หรือจะมีแสง สี การต่อสู้แบบไหน ซึ่งต่างจากฉากที่ไม่ใช้ Visual Effect ที่คนทั่วไปจะเดาได้ เช่น ตื่นมา ต้องไปแปรงฟัน แล้วไปแต่งตัว ไปขับรถ เป็นต้น

3. อาจารย์พราว อรุณรังสีเวชพบว่าเพศของตัวละครไม่มีความเกี่ยวข้องกับความตื่นเต้น อาจเป็นไปได้ เพราะ ผู้ชมภาพยนตร์มีทั้ง 2 เพศ ซึ่งผู้ชายอาจลุ้นไปกับตัวละครชาย และหลงไหลตัวละครหญิง ส่วนผู้หญิงก็ลุ้นไปกับตัวละครหญิง และแอบชอบตัวละครชาย เนื่องจากผู้ชม คละเพศ ทำให้ผลที่ได้มีการผสมกันระหว่าง 2 เพศ บ้างสูง บ้างต่ำ ทำให้เราไม่พบความสัมพันธ์ใด ๆ ในการสรุปผล นอกจากนี้ ธรรมชาติของเพศชาย จะต่อสู้และใช้กำลัง ซึ่งผู้ชมบางส่วนคิดว่าสนุก แต่ธรรมชาติของผู้หญิง จะใช้สมองมากกว่ากำลัง และเมื่อพวกเธอมาใช้กำลังในการต่อสู้ ผู้ชมจึงรู้สึกตื่นเต้น ดังนั้นแล้ว ในภาพยนตร์ Action ไม่ว่าตัวละครเพศใด ก็มีความสนุกตื่นเต้นไม่แตกต่างกัน เราจึงไม่พบความแตกต่างของตัวละครทั้ง 2 เพศ

ต่อจากส่วนของอภิปรายผล คือ การเขียนข้อเสนอแนะสำหรับงานวิจัยในอนาคต และสำหรับผู้ที่ผลไปใช้ในโลกความจริง
คลิกที่นี่เพื่อดูการเขียนข้อเสนอแนะงานวิจัย

Leave a comment

Filed under Uncategorized

ตัวอย่างการเขียนกิตติกรรมประกาศ

กิตติกรรมประกาศของรูปเล่มบริการวิชาการเรื่อง การทำหนังสือการ์ตูนสร้างสรรค์ โดย พราว อรุณรังสีเวช

โครงการบริการวิชาการเรื่อง การทำหนังสือการ์ตูนสร้างสรรค์ (The Making of Prosocial Graphic Novel) นี้ สำเร็จลุล่วงด้วยดี ด้วยความร่วมมือจากนักศึกษาในแขนงวิชาภาพเคลื่อนไหวและสื่อผสม รุ่น 58 ที่ตั้งใจทำงาน อีกทั้งยังพร้อมใจกันส่งงานตรงเวลาตามแผนการดำเนินงานที่วางไว้ นักศึกษามีความตื่นเต้น กระตือรือร้น รู้สึกสนุกไปกับงานที่ตนได้สร้างสรรค์การ์ตูน และคาดหวังจะเห็นผลสำเร็จ เห็นผลงานของนักศึกษาเอง หรือรูปเล่มหนังสือการ์ตูนของตนเอง

ขอกราบขอบพระคุณ คุณแม่ของอาจารย์พราวเอง คุณแม่รตจิตร อรุณรังสีเวช ที่ได้ให้ความอนุเคราะห์ ในการหาบริษัทพิมพ์หนังสือการ์ตูน ช่วยเหลือและช่วยประสานงาน ตลอดจนการต่อรองราคาค่าพิมพ์หนังสือการ์ตูนให้ไม่เกินจากงบประมาณมาก และกรุณาติดตาม จนได้หนังสือการ์ตูนที่จัดพิมพ์อย่างสวยงาม มีคุณภาพ ในราคาย่อมเยา

สุดท้ายขอขอบคุณ คุณกิจพร (คุณเอ๋) บริษัท ทริปเปิล เปเปอร์ กรุ๊ป จำกัด (สำนักงานใหญ่) ที่ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ทั้งในเรื่องราคาต่อรอง และการจัดทำเอกสารตามกฎเกณฑ์ของาวิทยาลัยตามที่เจ้าหน้าที่ของมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทาต้องการ

acknowledgement batman

Leave a comment

Filed under Uncategorized

เพลง Take My Breath Away วง Mayday Parade ความหมายแปลไทย

ความหมาย แปลไทยเทียบเนื้อเพลง Take My Breath Away วง Mayday Parade

แปลโดย อาจารย์พราว อรุณรังสีเวช
อาจารย์พราว อรุณรังสีเวช คิดว่าเพลงนี้ไม่ใช่ความรักแบบหนุ่มสาว แต่มันเศร้าจับใจ เจ็บปวด มัน Dark มาก และรันทดมาก เป็นเพลงที่พราวคิดว่า Mayday Parade กับมาเป็น Mayday Parade อีกครั้งหลังจากออกอัลบัม Black Lines ในปี 2015 ซึ่งพราว อรุณรังสีเวช รู้สึกผิดหวัง
คำสำคัญ: แปลเพลง ความหมาย แปลเป็นไทย Mayday Parade Take My Breath Away เนื้อเพลง

วง Mayday Parade แสดงดนตรี concert live ที่ vancouver
ภาพถ่ายโดย พราว อรุณรังสีเวช

You can try and run but trouble follows you
คุณสามารถลอง และหนี แต่ปัญหาจะตามคุณไป
Hate me for all the things you put me through
เกลียดฉันเพราะทุกอย่างที่คุณโทษฉัน
Hey Jade, did you sleep the whole night through?
เจด คุณหลับได้ตลอดคืนหรือเปล่า
You’re looking for the way out
คุณกำลังหาทางออก

I’m just outside before this burning house
ฉันพึ่งออกมาข้างนอก ก่อนบ้านไฟไหม้
The flames go down, but no one makes it out
ไฟสงบลง แต่ไม่มีใครเข้าไปช่วยได้
I’m terrified ’cause I’ve lost my fear of doubt
ฉันกลัว เพราะฉันสูญเสียความกลัวความไม่แน่นอน
But the war is over now
แต่สงคราบจบแล้ว

So break me down, if it makes you feels alright
ดังนั้น ทำให้ฉันแพ้ ถ้ามันทำให้คุณรู้สึกดี
Shake me off, if it helps you sleep at night
สลัดฉันทิ้ง ถ้ามันช่วยให้คุณนอนหลับสบาย
Hold me down in the river, take my breath away
ยึดฉันไว้กับแม่น้ำ และเอาลมหายใจของฉันไป

Who am I to judge? It’s written on your face
ฉันคือใครที่จะตัดสิน? มันถูกเขียนบนหน้าของคุณ
So take me for every moment that it’s worth
ดังนั้น เอาฉันไปทุก ๆ ครั้งที่คิดว่ามันคุ้มค่า
Hey Jade, do you think we’ll make it through?
เจด คุณคิดมั้ยว่าเราจะรอดไปได้
Are you looking for the way out?
คุณกำลังมองหาทางออกอยู่หรือเปล่า?

I’m just outside before this burning house
ฉันพึ่งออกมาข้างนอก ก่อนบ้านไฟไหม้
The flames go down, but no one makes it out
ไฟสงบลง แต่ไม่มีใครเข้าไปช่วยได้
I’m terrified ’cause I’ve lost my fear of doubt
ฉันกลัว เพราะฉันสูญเสียความกลัวความไม่แน่นอน
But the war is over now
แต่สงคราบจบแล้ว

So break me down, if it makes you feels alright
ดังนั้น ทำให้ฉันแพ้ ถ้ามันทำให้คุณรู้สึกดี
Shake me off, if it helps you sleep at night
สลัดฉันทิ้ง ถ้ามันช่วยให้คุณนอนหลับสบาย
Hold me down in the river, take my breath away
ยึดฉันไว้กับแม่น้ำ และเอาลมหายใจของฉันไป

Take my breath away
เอาลมหายใจของฉันไป
Take my breath away
เอาลมหายใจของฉันไป

So break me down, if it makes you feels alright
ดังนั้น ทำให้ฉันแพ้ ถ้ามันทำให้คุณรู้สึกดี
Shake me off, if it helps you sleep at night
สลัดฉันทิ้ง ถ้ามันช่วยให้คุณนอนหลับสบาย
Hold me down in the river, take my breath away
ยึดฉันไว้กับแม่น้ำ และเอาลมหายใจของฉันไป

Take my breath away
เอาลมหายใจของฉันไป
Take my breath away
เอาลมหายใจของฉันไป

พราวว่ามัน Dark ตรงที่ Derek ร้องว่า ฆ่าฉัน ทำร้ายฉัน ไม่ว่าจะร่างกายหรือจิตใจ โทษฉัน เพียงเพื่อให้คุณสบายใจ ถ้าในชีวิตจริง นักศึกษาอาจมีเวลาแบบนี้ อารมณ์แบบนี้ตอนท้อแท้กับการเรียนปริญญาตรี

วง Mayday Parade แสดงดนตรี concert live ที่ vancouver
ภาพถ่ายโดย พราว อรุณรังสีเวช

Leave a comment

Filed under Uncategorized

แปลเนื้อเพลง Oh Well, Oh Well ของ Mayday Parade ความหมาย

ความหมาย แปลไทยเทียบเนื้อเพลง Oh Well, Oh Well ของ Mayday Parade

แปลโดย อาจารย์พราว อรุณรังสีเวช
พราว อรุณรังสีเวช ชอบ MV เพลงนี้ ให้นักศึกษาดูเป็นแรงบันดาลใจในการเรียนโปรแกรม After Effects แบบ 3D อยากให้เด็กรู้วิธีใช้ 4 viewports แต่หลายคนไม่ค่อยเข้าใจว่ามันดูยังไง แต่พราวก็พยายามนะ พอมาพูดถึงตอนที่นั่งแปลเพลงนี้อยู่ พราว อรุณรังสีเวช ได้พยายามแบ่งวรรค แบบไม่ใช่ตามหลักไวยกรณ์ แต่ตามที่คนที่จะร้องเพลงน่าจะชินที่สุด เราเป็นคนไทย ร้องเพลงพวกนี้ต้องฝึก แต่ถ้าพราวเว้นให้ดี ๆ เราก็ฝึกได้เร็วขึ้น
คำสำคัญ: แปลเพลง ความหมาย แปลเป็นไทย Mayday Parade Oh Well, Oh Well เนื้อเพลง

วง Mayday Parade แสดงดนตรี concert live ที่ vancouver
ภาพถ่ายโดย พราว อรุณรังสีเวช

When you’re alone, do you think of me?
เมื่อคุณโดดเดี่ยว คุณคิดถึงฉันไหม
And my diamond rings thrown out to sea.
แหวนเพชรของฉันที่ถูกโยนไปในทะเล
And when you love, do you love for me?
และเมื่อคุณรัก คุณรักเพื่อฉันหรือเปล่า
Like harmony, a never ending dream.
เหมือนความกลมกลืน ฝันที่ไม่รู้จบ

Oh well, oh well. I still hope for the best.
เห่อ!… ฉันยังคงคาดหวังถึงสิ่งที่ดีที่สุด
Say goodbye and send me off with a kiss farewell.
บอกลา และส่งจูบให้ฉัน
And I promise I’ll be just as strong as I can be.
และฉันสัญญา ฉันจะพยายามแกร่งเท่าที่ทำได้
Maybe you could get some sleep tonight.
คุรอาจนอนหลับได้ในคืนนี้ (หลับวางใจ)

(ทำนอง เปลี่ยน)

So here’s your song. It’s twisting me.
นี่คือเพลงของคุณ มันบิดฉัน
I’d give anything to make you scream.
ฉันจะให้ทุกอย่างที่ทำให้คุณร้อง
And I’ll just smile, and make believe I don’t feel a thing.
และฉันจะแค่ยิ้ม และชื่อว่าฉันไม่รับรู้
That doesn’t work for me.
แต่ทั้งหมดนี่ ฉันคงทำไม่ได้

Oh well, oh well. Guess I’ll see you in hell.
เห่อ!… เดาว่าฉันจะเจอคุณในนรก
There’s a pretty little picture that’s in my head.
มีรูปเล็กน่ารักที่อยู่ในความคิดฉัน
And I’m starting to dream, changing colours while I sleep.
และฉันกำลังเริ่มฝัน ที่เปลี่ยนสีตอนฉันนอน
Maybe I’m just wasting time.
ฉันอาจแค่กำลังฆ่าเวลา

Sit still and listen to the soundtrack. (Our soundtrack)
นั่ง หยุด และฟังเพลงประกอบ (เพลงของเรา)
I’ll tell you how I
ฉันจะบอกคุณว่า
took one straight through the heart,
ฉันจะบอกสิ่งหนึ่งตรงๆ ผ่านหัวใจ
And it’s not easy to talk about. (Don’t talk about)
และมันไม่ง่ายที่จะพูด
So we all scream loud.
ดังนั้น เราจึงร้องให้ดัง

And that was it.
ก็แค่นั้น
I had made it clean, just across the street, with my new wings.
ฉันทำให้มันสะอาด แค่ข้ามถนน ด้วยปีกใหม่ของฉัน
So I’ll just fly, and hope that I remember the good times, when it’s done.
ดังนั้น ฉันจะแค่บิน และหวังว่า ฉันจะจำเวลาดีๆ ได้ เมื่อเวลาที่ว่าจบลง

Oh well, oh well. I can’t live with myself,
เห่อ!… ฉันไม่สามารถอยู่ได้ด้วยตนเอง
as I’m climbing in your window to get to your bed.
เหมือนที่ฉันกำลังปีนหน้าต่างไปที่เตียงของคุณ
And I’ll be what you need,
และฉันจะเป็นสิ่งที่คุณต้องการ
You can call me anything
คุณจะเรียกฉันยังไงก็ได้
Just as long as we’re still friends.
ตราบเท่าที่เราเป็นเพื่อนกัน

Sit still and listen to the soundtrack. (Our soundtrack)
นั่ง หยุด และฟังเพลงประกอบ (เพลงของเรา)
I’ll tell you how I
ฉันจะบอกคุณว่า
took one straight through the heart,
ฉันจะบอกสิ่งหนึ่งตรงๆ ผ่านหัวใจ
And it’s not easy to talk about. (Don’t talk about)
และมันไม่ง่ายที่จะพูด
So we all sing.
ดังนั้นเราจะร้องเพลงแทน

When she smiles, well it’s got nothing to do with me.
เมื่อเธอยิ้ม มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันนะ
I’m not the one who sings her to sleep.
ฉันไม่ใช่คนที่จะร้องเพลงกล่อมให้เธอหลับ
And I’ve been talking to God
ฉันพยายามขอพระเจ้า
asking for just a little help with you
ขอให้ช่วยบางอย่างเกี่ยวกับคุณ
but it’s hopeless.
แต่ไร้ความหวัง

It’s not the first time, but this one really carved it in.
นี่ไม่ใช่ครั้งแรก แต่เป็นครั้งที่ตรึกจำ
Tell your new friends, that they don’t know you like I do.
บอกเพื่อนใหม่ของคุณ ว่าพวกเขาไม่รู้จักคุณเหมือนที่ฉันรู้
It’s over. I wanna see you again. I wanna feel it again.
มันผ่านไปละ ฉันอยากเจอคุณอีก ฉันอยากจะรู้สึกแบบนี้อีกครั้ง
(ตรงช่วงนี้ ที่วง Mayday Parade เล่นเป็นเพลงสุดท้ายของการแสดง พราว อรุณรังสีเวชคิดว่าเขาพยายามบอกว่า เด๋วเจอกันอีกคราวหน้า เพราะเขาประทับใจแฟนๆ ที่มาดูเขาเล่น)
It’s not the first time, but this one really carved it in.
นี่ไม่ใช่ครั้งแรก แต่เป็นครั้งที่ตรึกจำ
Tell your new friends, that they don’t know you like I do.
บอกเพื่อนใหม่ของคุณ ว่าพวกเขาไม่รู้จักคุณเหมือนที่ฉันรู้
It’s over. I wanna see you again. I wanna feel it again.
มันผ่านไปละ ฉันอยากเจอคุณอีก ฉันอยากจะรู้สึกแบบนี้อีกครั้ง

I’ll keep you warm safe in my arms.
ฉันจะกอดคุณอบอุ่นในอ้อมแขน
‘Til heaven calls, keep holding on.
จวบจนกระทั่งสวรรค์เรียกหา โปรดอยู่กับฉัน

เป็นการจบเพลงได้สวย และทิ้งความรู้สึกดี ๆ ให้พราว อรุณรังสีเวช รู้สึกประทับใจไม่หายจนถึงวันนี้

วง Mayday Parade แสดงดนตรี concert live ที่ vancouver
ภาพถ่ายโดย พราว อรุณรังสีเวช

Leave a comment

Filed under Uncategorized