Tag Archives: อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ

เรื่องไม่หล่อของอภิสิทธิ์ – บนรถเมล์ About not handsome of Abhisit – on bus

By RataJIT:)

รูปนายกอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ โดย sw-eden

โดยปกติจะได้ยินว่านายกอภิสิทธิ์เป็นนายกที่หล่อที่สุดในโลก จิตรคิดว่าอาจจะเกินไป แค่หล่อที่สุดในประเทศไทยก็พอ ซึ่งจิตรก็ไม่ถกเถียงเรื่องนี้ด้วย เพราะยอมรับว่าหล่อจริง แต่วันนี้จะเขียนเรื่องอภิสิทธิ์ในด้านไม่หล่อ หรือด้านที่ไม่ค่อยดี ซึ่งจิตรประสพมากับตัวเองบนท้องถนน และคิดว่าเพื่อน ๆ ก็เคยเจอะเจอมาเช่นกัน ดังนั้นจิตรยินดีเป็นอย่างยิ่งที่คราวนี้จะได้รับ comments หรือการเขียนเข้ามาคุยแลกเปลี่ยนกันจากผู้อ่านบ้างนะจ๊ะ

วันเสาร์-อาทิตย์ และวันหยุด จิตรชอบที่จะเลือกการประหยัดน้ำมันโดยการขึ้นรถเมล์ พยายามไม่ขับรถออกไป ซึ่งบางครั้งก็ไม่มีที่นั่ง บางครั้งโชคดีก็ได้นั่ง 555 อย่างไรก็ตามก่อนที่จะได้นั่งหรือไม่ได้นั่ง ทุกคนก็ต้องผ่านจุดนี้ ตามที่จิตรถ่ายรูปมาคงดูปั๊บ ตอบได้ปุ๊บว่า “มันคือบันไดที่ขึ้นมาบนรถเมล์” ซึ่งภายในรถก็ไม่ได้แน่นอะไรนักหนา แต่มีคนที่เห็นแก่ตัว หรืออาจไม่มีกระดูกสันหลัง หรืออาจไม่มีแรง หรืออาจจะลงป้ายหน้า หรืออาจชอบใช้อภิสิทธิ์เหนือคนอื่น หรืออาจเป็นคนชอบยืนข้ามหัวชาวบ้าน หรืออาจ…….

คนประเภทนี้ชอบยืนพิงหลังทั้งตัวไปที่ราวจับทั้งราวตั้งและราวนอน ขวางประตูทางเข้า-ออก หรือขวางทางขึ้น-ลงของคนอื่น ๆ อย่างเต็ม ๆ ทำให้ผู้โดยสารจะลงก็ยาก จะขึ้นก็ลำบาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้โดยสารที่เป็นผู้หญิงรูปร่างกะทัดรัดน่ารัก ซึ่งเธออาจจับราวข้างบนไม่ถึง เด็กเล็ก คนแก่ คนพิการ คนท้องที่ใกล้คลอดซึ่งไม่ควรเอื้อมมือสุด ๆ จนเกินไป ตลอดจนคนที่ถือสัมภาระเป็นจำนวนมาก เป็นต้น ต้องขอปรบมือให้กระเป๋ารถเมล์คันนี้ที่เธอพูดย้ำตลอดว่า “ให้ชิดในด้วยค่ะ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ” สุดท้ายเธอต้องบอกว่า “ช่วยชิดใน อย่าขวางประตูด้วยค่ะ” เพราะพ่อหนุ่มคนนี้ทำให้การจราจรขึ้นลงยากลำบากมากมาหลายป้ายแล้ว จนจิตรลงก่อนชายคนนี้เสียอีก อุ อุ … เลยไม่ต้องทนเห็นภาพที่ใช้อภิสิทธิ์จนน่าเกลียดต่อไปค่ะ

Advertisements

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Bangkok Teenager

Bangkok Teenager

A friend said that she was unhappy about environment around her in Bangkok. She was from Na-Korn-Na-Yok, a province in the east of Thailand. She was rich, I guessed. She had computer and anything she wanted to have. I was rich, she guessed. I studied in New York. We were richer than many people in our university in Thailand. I did not buy new things for every week. We did not show off. She was as where she was from. I was someone who went into it. I was born in Bangkok. Teenager from other provinces who studied in Bangkok, tried to be Bangkok Teenager. They would walk on fabulous way. Not her. I did not listen too much Thailand’s pop music. It was just the same. I was Thai. I was more Thai than Bangkok Teenagers.

I visited temples every weekend. I bought Thai merchandises, except music stuff. My mother’s friend said that people went to temples, because they were sad. Not me. Temples and folks’ communities made me happy. I thought, if I could be the great one, many things would be better. I went to the beach at the west of Thailand with my family. Drive on the high way with salt farms on both side of street. This was the only place that people kept the original occupation, although the high way passed it. The Thai King always passed this high ways to His palace in Hua-Hin. People cared about Him. People knew that He loved to see the folks’ life, rather than the great big buildings. Sufficient Economy. I love Him and all His words. If people cared me as they cared Him, and everywhere I went to, people would keep their original folks’ life. It was beautiful. The happiness did not have to be from the big mall or shopping area. The pure happiness was from the pure smile with pure heart.

I did not want a new car or cellphone or watch or anything. I did not want to have an expensive meal. My happy meal was the meal with my family. Meal on the side of street or at home. Bangkok Teenager forgot their lifes. Many Thai folks forgot their lifes, too. A pressident of Mahidol Wittayanusorn school (Thongchai Chewprecha talked with parents of students. They were educated people. They agreed that they would do the sufficient economy, and they would support Thai farmers, who were poor. A parent asked Mr. Thongchai Chewprecha that if the farmers spent the money for new cars or new cellphones or new televisions. No answer.


Mahidol Wittayanusorn Student 2006

A big group of farmers went to Bangkok to meet Apisit Vejjajiva, the prime minister of Thailand. They needed him to remove their debt. They had debt and they sold their farm to buy new cars and new cellphones and new televisions. It was a shame for me and for those parents and for Mr. Chilprecha and for our King. We were a few number of our country, who truely love Thailand. The big number was farmers and our new-age teenagers. They forgot their lifes. Thailand was agriculture country. Thailand was the kitchen of the world. And the farm was the kitchen of Bangkok. Business and the western civilazation are destroying us. They destroy their own kitchen. In nearly future, they will not have any food anymore.

The competition which those and the Bangkok Teenagers made for themselves, all about their dressing and their extravagance. The nonsense competition will kill themselves. It is today. How much we can do for Thailand, and how much we can do for our King. Can I be the great one, who all Thai teenagers will read my words. Those who disagree, cannot hate adults or the King, but they can hate me.

Apisit Vejjajiva liked Oasis and other rock bands. He was a student in England. Foreigners thought that he could not tuned with Thai common folk so well. Sw Eden liked Zi:Kill and other American bands. I am a student in New York. And I am much more Thai than Bangkok Teenager who listen to Thai music. Apisit Vejjajiva is excellent, and his methods is excellent, too.

To a farm, we marry and we have a son
Thank you for all re-born of new lifes
All rice and all people
Me and my bull
You and our spring
Green becomes gold
No TV and no radio
Listen and watch throw the window
THe feild and its sound
No you, then no us
Now, we have to go
Not because of you
Not because of us
Someone else
Who will never understand
We are the men and nature
We serve you by this kitchen
Break kids’ kitchen
Break us apart
Kids are growing up
Kids are just idiot men
No food for them at all

Tag:
อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ,ประเทศไทย, นายก, สว อิเฏล,sw eden,thailand,thai, thai king, prime minister, president, mahidol wittayanusorn, farmer, farm, rice, sufficient economy, sufficient, economy, words, kitchen, zikill, zi:kill, zi kill, bangkok, teenager, Sirinya Tanyapaso, Apisit, Thai prime minister, apisit vejjajiva, Thongchai Chewprecha

2 Comments

Filed under Sw Eden's Sadness